We kunnen zoveel leren van de natuur
vooral als het gaat om liefde. Als je de wereld van planten en bomen bekijkt, zie je dat het enige wat ze doen is ontvangen en geven. Ze eren hun dagelijkse en jaarlijkse ritmes. Ze groeien door puur te ontvangen, zonder oordeel over wat hen wordt gegeven. Ze zorgen ervoor dat ze dagelijks teruggeven wanneer ze kunnen, totdat ze alles hebben gegeven en zichzelf de tijd gunnen om te rusten, om alleen te ontvangen, en als ze klaar zijn om weer te geven, ontvangen ze altijd eerst zonder excuses.
De dierenwereld verschilt enigszins
Omdat dieren ook de mogelijkheid hebben gekregen om te bewegen. Ze kunnen halen wat ze nodig hebben en ontvangen en geven volgens hun rol, omdat dat de manier is waarop het dierenrijk is opgebouwd. Dieren hebben elkaar nodig en leven en sterven dienovereenkomstig, in symbiose met planten en bomen.
Wij mensen hebben als enige een keuze
De mens is de enige soort die, naast het bovenstaande, ook het manas, de geest, heeft gekregen. Met deze geest of mind hebben we het vermogen om te kiezen. Dit maakt ons op een bepaalde manier onafhankelijk en we kunnen zelf beslissen wat we ontvangen, geven of nastreven. Hiermee zijn we verantwoordelijk geworden voor ons eigen geluk, omdat we elke dag kunnen kiezen hoe we ons voelen, wat we ontvangen, geven of nastreven.
Het is heel interessant om te zien dat, terwijl we deze krachtige tool van keuze en onafhankelijkheid hebben, we al in de eerste jaren van ons leven ons vermogen lijken te verliezen om puurheid en liefde te ontvangen.
De weg naar zelfliefde lijkt moeilijk
En het vinden van onze weg terug naar dit vermogen wordt de moeilijkste taak en uiteindelijk zelfs onze levensmissie, zonder dat we het weten. Zelfliefde is naar mijn mening de moeilijkste eigenschap voor de mens om te internaliseren. Terwijl de planten, bomen en dieren ons elke dag laten zien hoe het moet. Met het vermogen om te denken en te kiezen, overzien we niet alleen wat recht voor onze ogen in de natuur gebeurt, maar ook wat al die tijd recht in onszelf zit: pure liefde die gewoon wacht om zonder excuses ontvangen te worden, als we onze geest en hart zouden gebruiken om dat te doen.
Wat is jouw ervaring?
Hoe makkelijk sta jij het toe met het toe om deze onvoorwaardelijke puurheid en liefde te ontvangen van jezelf en de mensen, dieren en planten om je heen?
