We kunnen zoveel leren van de natuur, zeker als het om liefde gaat.
Als je kijkt naar de wereld van planten en bomen, zie je dat het enige wat zij doen ontvangen en geven is.
Ze eren hun dagelijkse en jaarlijkse ritmes.
Ze groeien door puur te ontvangen.
Zonder oordeel over wat hun gegeven wordt.
Ze zorgen ervoor dat ze elke dag teruggeven wanneer dat kan, totdat ze alles hebben gegeven.
Dan gunnen ze zichzelf tijd om te rusten en alleen te ontvangen.
En wanneer ze weer klaar zijn om te geven, ontvangen ze altijd eerst.
Zonder zich daarvoor te verontschuldigen.
De dierenwereld is net iets anders.
Dieren hebben ook het vermogen gekregen om te bewegen.
Zo kunnen ze zelf gaan halen wat ze nodig hebben.
Ze ontvangen en geven volgens hun rol, want zo is het dierenrijk opgebouwd.
Dieren hebben elkaar nodig en leven en sterven daarnaar, in symbiose met planten en bomen.
De mens is de enige soort die daarnaast ook manas heeft gekregen: de geest.
Met deze geest hebben we het vermogen om te kiezen.
Dat maakt ons in zekere zin onafhankelijk.
We kunnen zelf bepalen wat we ontvangen, geven of nastreven.
Daarmee zijn we verantwoordelijk geworden voor ons eigen geluk.
We kunnen elke dag opnieuw kiezen hoe we ons voelen en wat we ontvangen, geven of nastreven.
Het is bijzonder om te zien dat we dit krachtige instrument van keuze en onafhankelijkheid hebben.
En toch lijken we al in de allereerste jaren van ons leven het vermogen te verliezen om simpelweg zuiverheid en liefde te ontvangen.
De weg terugvinden naar dit vermogen wordt het moeilijkste wat er is.
En ongemerkt uiteindelijk zelfs onze levensmissie.
Zelfliefde is naar mijn mening de moeilijkste eigenschap voor de mens om zich eigen te maken.
Terwijl planten, bomen en dieren ons elke dag, recht voor onze ogen, laten zien hoe het moet.
Juist doordat we het vermogen hebben gekregen om te denken en te kiezen, zien we over het hoofd wat er recht voor ons ligt in de natuur.
Maar ook wat al die tijd in ons ligt.
Pure liefde, die erop wacht om ontvangen te worden, zonder verontschuldiging.
Als we onze geest en ons hart daar maar voor zouden gebruiken.
Wat is jouw ervaring met jezelf toestaan om deze onvoorwaardelijke zuiverheid en liefde te ontvangen?
Hoe je die liefde in jezelf vindt, daarover schrijf ik in Waar haal jij je liefde vandaan?
Met dankbaarheid voor de leraren in mijn leven,
