Denk eens aan een leider voor wie je door het vuur zou gaan.
Iemand bij wie je je gezien voelt.
Bij wie je groeit, zonder op te branden.
Ik geloof dat het begint bij zelfliefde.
Wat maakt zo iemand anders?
Liefde als kracht in leiderschap
Marcus Buckingham onderzoekt al meer dan 25 jaar wat mensen laat presteren.
Hij zocht het antwoord bij betrokkenheid. Bij tevredenheid. Bij loyaliteit.
Hij vond liefde.
In zijn boek Design Love In laat hij zien, met onderzoek in 28 landen, dat liefde de sterkste voorspeller is van hoe mensen zich inzetten.
Medewerkers die liefde ervaren, leren sneller.
Ze herstellen sneller van stress.
Ze blijven langer.
En hij is er nuchter over: “Liefde koppelen aan werk is niet sentimenteel.”
Liefde is een vaardigheid.
Iets wat je bewust kunt ontwerpen.
Ik vind dat prachtig.
En tegelijk roept het een vraag bij me op.
Hoe geef je liefde, als je die jezelf niet geeft?
Ik weet hoe dat voelt.
Ik was mijn eigen grootste criticus.
Op sommige vlakken ben ik dat nog steeds.
En het gekke is: ik dacht altijd dat ik heel veel zelfliefde had.
Pas later zag ik dat het een overlevingsstrategie was.
Ik had echt geen idee hoe hard ik het buiten mezelf aan het zoeken was.
Ik zie het ook bij de ondernemers en leiders met wie ik werk.
Warm. Betrokken. Er altijd voor hun team.
En vanbinnen klinkt een strenge stem.
Kritisch. Nooit tevreden.
Die innerlijke criticus kan je scherp houden, schrijft Harvard Business Review.
Maar als je niet weet hoe je hem uitzet, slijt hij je uit.
Dus proberen we onszelf te repareren.
Harder werken. Beter worden.
Alsof liefde iets is wat je eerst moet verdienen.
Eerst ontvangen
Thomas Leonard, een van de grondleggers van coaching, begint zijn principes van aantrekkingskracht met een opvallend advies:
Become incredibly selfish.
Word ongelooflijk zelfzuchtig.
Dat klinkt tegendraads.
Maar zoals ik het lees, gaat het niet om nemen van anderen.
Het gaat om eerst goed voor jezelf zorgen.
Jezelf aanvullen.
Zodat je geeft vanuit overvloed, niet vanuit tekort.
Net als de bomen uit mijn eerdere blog over wat de natuur ons leert over liefde.
Zij ontvangen altijd eerst.
Zonder zich te verontschuldigen.
Zelfliefde is geen vaag idee.
Het is werk.
Al je delen gaan samenwerken: je geest, je lichaam, je onderbewuste.
Je geest trainen. Luisteren naar de wijsheid van je lichaam.
En ondertussen gewoon de was doen.
Het huis opruimen.
Een goede omelet leren bakken.
Innerlijk werk is geen vlucht uit het leven.
Het is er voller in gaan staan.
Ons hart voelt.
Door te voelen, heeft het lief.
En vanuit liefde wil het dienen.
Met helpende handen de wereld in.
Daar is de cirkel rond.
De leider van wie mensen houden, begint bij liefde voor zichzelf.
John Kehoe zei het zo: “Alles wat ons overkomt, heeft betekenis.”
Ook je zelfkritiek.
Ook je vermoeidheid.
Ze wijzen je de weg terug naar binnen.
Thema’s die terugkomen
Zelfliefde is geen eindpunt.
Er komen altijd thema’s terug die haar op de proef stellen.
Bij mij is dat: niet gezien worden.
Ik heb geleerd dat ik eerst mezelf moet kunnen zien.
Dat lukt me steeds beter.
Het is een proces.
Heel vaak gaat het goed.
En dan, op bepaalde momenten, is het er weer.
Dat is precies waarom het een thema is.
Wat is jouw reflectie?
Mijn leraar Acharya Shunya stelt een eenvoudige vraag.
Eén die blijft hangen.
Waar haal jij je liefde vandaan?
Uit erkenning?
Uit resultaten?
Uit gezien worden door anderen?
Of uit jezelf?
Neem die vraag alvast mee.
Volgende week tijdens de masterclass Zelfliefde in Haarlem gaan we er samen naar kijken.
